de fonkelende marginalen

Domheid. Het is de meest tragische epidemie die de mensheid ooit heeft getroffen. Wanneer het precies allemaal is begonnen, is niet duidelijk. Maar het is wel duidelijk dat ondertussen het hoogtepunt is bereikt. Er is slechts een kleine minderheid aan mensen die resistent bleek. Een erg kleine minderheid en zo niet, dan toch wel een […]

le grand néant

Vier goede vrienden hebben het helemaal voor elkaar. In hun jeugdige gretigheid snakten ze naar de hoogste regio’s van de sociale klasse maatschappij, en nu zijn ze – tientallen jaren later – bij die enkele gelukkigen die hun jeugddroom ook daadwerkelijk waar maakten. De innerlijke honger van de lijnpiloot, rechter, televisie magnaat en chef kok […]

de anti-held is de enige échte held

Bokeh (1) verfilmt adembenemend en tragisch traag de onvermijdelijke eenzaamheid van de mens. Wanneer de maatschappij rondom de hoofdrolspelers ‘oplost’, volgt de film de fysieke vervolmaking van hun latente gevoelens. Jenai (Maika Monroe) en Riley (Matt O’Leary) worden ’s ochtends wakker tijdens hun vakantie in Rejkjavik en vinden de ontbijtruimte zonder ontbijt, de hotelreceptie zonder […]

is dit nu gelukkig zijn?

Toen ik jonger was, was ik zo veel gretiger. Ik moest en ik zou een verschil maken. Ergens onderweg begon ik mij toch wat onwennig te voelen. Ik had dat verschil nog steeds niet gemaakt en het lag ook nog steeds niet in het verschiet. Dat besef holde gaandeweg mijn energie uit totdat ik verweesd […]

superieure bullshit

Onlangs verjaarde ik weer eens. Een weekje voor dat vooral onopgemerkt non-event, zweef er een post voorbij op Facebook (1): “The older I get, the more I understand Michael Douglas’ character in Falling Down.” Zonder verder nadenken plakte ik daar mijn dikke vette digitale duim op (2). Hoe langer hoe meer merk ik bij mezelf […]

wat is dat nu, dat ‘zwarte koffie’ principe ?

Elk bedrijf heeft zo haar kroonjuwelen, en bij inno.com zijn dat de mensen. Er is een zekere mengeling van verbetenheid, pragmatisme en menselijkheid die ik telkens weer bij collega’s opmerk. Niet dat ik dat bij andere bedrijven nooit tegenkwam, maar bij ons is dat de basisvoorwaarde als het ware. Tijdens de sollicatieronde, meer dan negen jaar geleden […]

tijdelijk gesloten

Wanneer begon ik ook alweer met klareau? Ergens eind 2014, dus nu net iets meer dan twee jaartjes en ongeveer 100 posts geleden. Het was nooit echt doelgericht, ik schreef toch elke week al wat, dus waarom het niet delen en zien welke reacties ik daarop kreeg? Wel dat viel al bij al nogal tegen. […]

veritas vincit

Iets meer dan een maand geleden schreef ik een kort stuk over de visum aanvraag van een Syrisch gezin. Het centrale argument in mijn betoog was dat de beweegreden voor het niet toekennen van dat visum geen steek hield (1). Daarom beschuldigde ik de staatssecretaris ook van ‘keizerlijke willekeur’ en noemde zijn houding verder nog inhumaan […]

de spiegelende duisternis

Zondag 21:30 – Thomas lag nu net een kwartier in bed. Zoals steeds bij het avond ritueel had hij het erg lang kunnen rekken tussen de eerste “Allez, en nu naar bed hé, jongen” en het moment dat de lichten effectief uit gingen in zijn slaapkamer. Maar hoe hard hij het telkens toch probeerde uit […]